| Us$Y's profile*:+ All The Melodies of ...BlogLists |  Tools  Help |
|
February 28 เมื่อ ฉัน เป็น "ครู"นี่เป็นส่วนที่ตัดตอนมาจากรายงานการพัฒนาตนเองของนิสิตในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู เทอม 1
ชื่อพาร์ท คือ บทเรียนที่ได้จากการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู
ไม่ใช่อะไรหรอก แต่พอเขียนเสร็จแล้วมีความสุข เลยอยากเอามาแบ่งปันค่ะ
อ่านจบแล้วคิดกันอย่างไร มาแบ่งปันกันนะคะ
ปล. ด้วยความที่เขียนส่งคณะเลยใช้สรรพนามออกจะทางการหน่อยนะคะ
บทเรียนที่ได้จากการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู การฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ณ โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ ชั้นอนุบาล 1/1 ถือเป็นประสบการณ์ครั้งใหญ่ในชีวิตของข้าพเจ้า เป็นประสบการณ์ที่ให้อะไรกับข้าพเจ้ามากกว่าที่เคยคาดไว้มากทีเดียว การมาที่นี่ทำให้ข้าพเจ้าได้มีมิตรภาพที่ดีเกิดขึ้นใหม่ ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จากบุคคลรอบตัวที่มีหลากหลายลักษณะ บางแบบเคยเจอ แต่อีกบางแบบที่ยังไม่เคยพบเจอมาก่อน ก็ทำให้ข้าพเจ้ามีบทเรียนชีวิตในการอยู่ร่วมกับคนที่หลากหลายมากขึ้น
ข้าพเจ้าได้ออกมาเห็นโลกอีกใบหนึ่ง โลกใบเล็กของเด็กสามสิบชีวิต ได้มาเห็นมุมมองของคนที่เพิ่งผ่านโลกมาได้แค่ 5 ปี เห็นการพยายามแก้ปัญหา เห็นการพยายามไขว่คว้าหาความรัก เห็นการทะเลาะเบาะแว้งด้วยเหตุผลที่แสนจะเล็กน้อย
ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นประสบการณ์และบทเรียนที่ข้าพเจ้าไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส ความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นทุกครั้งแค่ได้นั่งอยู่หน้าห้องเรียนแล้วร้องเพลงพร้อมกับเสียงเล็กๆ เหล่านั้น มือเล็กๆ ที่คอยมานวดให้คลายปวดเมื่อย ถึงแรงจะไม่มากนักแต่กลับสัมผัสได้ถึงความรักที่พวกเขาอยากจะมอบให้ หรือแววตาเล็กๆ ที่วิงวอนขอความช่วยเหลือเมื่อเขาทำตัวเลอะเทอะเพราะวิ่งเข้าห้องน้ำไม่ทัน แค่คิดก็บอกได้ว่าน้ำตาซึม คงจะมาจากความรู้สึกที่เป็นสุขทุกครั้งที่นึกถึงกระมัง
หนูน้อยคนหนึ่ง เคยเป็นเด็กที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่า “ขี้ขโมย” ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากใคร มาถึงโรงเรียนร้องไห้ก็โดนตี ไม่เคยมี ไม่เคยได้อะไรอย่างใครเขา อย่าว่าแต่เงินเหรียญ ความรักสักนิดจากพ่อแม่ กว่าจะได้มายังเลือดตาแทบกระเด็น ข้าพเจ้าเห็นเช่นนี้แล้วไม่อาจอยู่เฉยได้ พยายามคิดหาหนทางมากมายที่จะช่วยเหลือ จึงลองเริ่มต้นจากการสัมผัสให้ความรัก แน่นอนว่าถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ต่อมาจึงลองพูดคุยหลังจากที่เขาถูกทำโทษเรื่องไปขโมยเงินเพื่อน เล่าเรื่องนางฟ้าประจำตัวผู้ใจดี สังเกตเห็นว่าเขาพยายามบ่ายเบี่ยงไม่ฟัง แต่ข้าพเจ้ารู้ดีว่าเขารับรู้ทุกสิ่ง จากนั้นข้าพเจ้าไม่เคยละความพยายาม ลองมอบความรัก หยิบยื่นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญ เอ่ยถึงเขาในห้องเรียน ชมเชยในสิ่งที่เขาทำได้ดีหน้าชั้นเรียน แล้ววันที่เฝ้ารอคอยก็มาถึง วันนั้นขณะที่ข้าพเจ้ากำลังจะกลับบ้าน เด็กๆ ต่างวิ่งเข้ามากอดลากันตามปกติ ข้าพเจ้าเห็นเด็กน้อยคนนี้วิ่งเข้ามากอดข้าพเจ้าด้วยความเขินอายแล้วรีบวิ่งออกไปเล่นต่อทั้งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ความรู้สึกตื้นตันในหัวใจมันทำให้ภาพที่ข้าพเจ้าเห็นเขาวิ่งออกไปมีน้ำตาอยู่ในภาพนั้นด้วย เพราะวันนั้นเขาได้รับรู้แล้วว่าในโลกนี้ยังมีหนึ่งคนที่พร้อมจะมอบความรักให้กับเขา และเขาก็สามารถรักตอบได้อย่างเต็มหัวใจ ตั้งแต่นั้นมา ข้าพเจ้าก็ไม่เคยได้ยินใครเรียกเขาว่า “ขี้ขโมย” อีก ข้าพเจ้ากลับได้ยินแต่เสียงหัวเราะและเสียงเรียก “คุณครูอัส” ที่แสนแจ่มใสพร้อมอ้อมกอดเล็กๆ ที่ข้าพเจ้ารอคอยมาตลอดเป็นการตอบแทน ปล. ครูเห็นแววตาของหนูชัดเจนตอนที่เราโบกมือลากัน นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ครูกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่ถึงเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว ความรักของครูยังอยู่กับหนูนะคะ เพราะความรักของหนูก็จะอยู่ในหัวใจครูเสมอจ๊ะ
รัก.
December 19 マイ ディアレス へเราคลาดกันอีกแล้ว...
วันนี้เป็นวันพิเศษที่หวังว่าอย่างน้อยจะได้พูดประโยคนั้น แต่มันก็ไปไม่ถึงจนได้...
นี่มันเป็นการแสดงความรักภาษาอะไรเนี่ย...
เรานั่งมองมิสคอลอยู่นานมาก โดยไม่รู้จะทำยังไง
เราควรจะอยู่ตรงนั้นเพื่อปลอบใจหรือทำอะไรสักอย่าง... พอนั่งฟังข้อความที่ฝากไว้ มือมันสั่น
รู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้ตามไปด้วยซะแล้ว...
เราไม่รู้ว่าความเป็นห่วงทั้งหมดของเราจะส่งไปถึงมั้ย
และเราก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าความรักของเราจะส่งไปถึงรึเปล่า
อย่าได้คิดเด็ดขาดว่าเราไม่รักไม่ห่วง
เวลาของเรามันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา วุ่นบ้างวายบ้าง
แต่เราก็ไม่เคยลืมที่จะคิดถึงทุกครั้งที่เรารู้สึกต้องการใครสักคน...
แต่เราไม่อยากให้ลืมวันที่ได้แต่ฝัน
ต้องทุ่มเทแค่ไหนเพื่อให้ได้มีวันนี้
ตอนนี้มันอยู่ในกำมือแล้วจ๊ะ...
ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เราแสนจะภาคภูมิใจ
เวลาเจอใครก็เที่ยวเล่าให้คนนู้คนนี้ฟัง
ว่าฝันของคนที่เรารักเป็นจริงขึ้นมาแล้ว...
อยากจะกอดแน่นๆ สักครั้งให้หายคิดถึง
ยิ่งได้ยินเสียงสั่นๆ ในข้อความนั่นแล้ว ยิ่งอยากจะโผไปหาซะเดี๋ยวนั้น
อย่างน้อยเราได้ร้องไห้ด้วยกัน ก็ยังดีกว่ารู้ว่าเธอต้องเช็ดน้ำตาอยู่คนเดียว...
คุณนายจ๋า...
เราขอให้ชีวิตของคุณนายมีความสุขน้า...
ความยากเย็นทั้งหลายทั้งแหล่ มันเป็นบททดสอบว่าเราจริงใจกับความฝันนั้นมากแค่ไหน
เราเป็นคนนึงที่รู้ว่าคุณนายตั้งใจและรักมันไม่น้อยไปกว่าใคร
อีกไม่นานคุณนายก็จะได้ใส่ชุดฟอร์มแห่งความภาคภูมิใจขึ้นไปโบยบินบนท้องฟ้า..
เรายังจำความรู้สึกตอนที่เห็นรูปคุณนายใส่ชุดนั้นยืนหน้ากระจก เรานี่สุดจะปลื้ม...
เรารู้ว่าคุณนายรอคอยวันนี้มาตลอด และมันกำลังจะมาถึงแล้ว...
เราเก็บเงินช้าแล้วก็โตช้าไปหน่อย เลยพลาดไฟล์ตแรกไปอย่างน่าเสียดายที่สุดในโลกใบนี้!
เราขอโทษจริงๆ ที่เราไม่ได้พูดประโยคนี้กับคุณนายวันนี้...
แต่เราเชื่อว่าเราเป็นคนที่ได้อวยพรคนสุดท้ายล่ะ...พิเศษสุดๆ อิอิ
ตอนนี้ที่นู่นคงตีสองแล้ว แต่ตอนนี้ที่นี่อีกสองนาทีเที่ยงคืน...
แฮปปี้เบิร์ธเดย์จ๊ะคุณนาย - เพื่อนรักสุดๆ ในชีวิตของเรา
หวังว่าเราจะได้เจอกัน ได้กอดกัน ได้ร้องไห้ด้วยกัน ไม่คลาดกันแบบนี้อีกนะ
โหยย กว่าคุณนายจะได้มาอ่านก็ผ่านไปปีมะโว้แล้วอะ...
ซอรี่จริงๆ น้า
เลิฟๆ มิสๆ
สู้ๆ น้าสุดที่เลิฟฟฟ เราเป็นกำลังใจให้เสมอจ๊ะ
อย่าลืมมาเม้าท์ เราห่างหายไปนาน เราอาจตกบางข่าว แหะๆ
โย่
ปล. วันนี้คุณครูใจไม่ดีเลยลูก ที่เห็นฮาร์ทขึ้นรถไปแล้วร้องไห้
พอคุณครูเดินไปลูบหัวแล้วบอกฮาร์ทว่าคุณครูรัก ก็เห็นฮาร์ทเอาหน้าไปเช็ดน้ำตาที่หลังคุณพ่อ
คุณครูไม่ได้ตั้งใจจะไม่จูงมือฮาร์ทออกมาส่งนะคะ แต่ครูไม่อยากให้ครูน้ำทิพย์ว่าหนูนะลูก
จริงๆ ครูผิดเองแหละ ที่บอกฮาร์ทว่าจะเดินไปหา แต่กลับจูงอับดุลออกมาแล้วทิ้งหนูไว้ข้างหลัง
พรุ่งนี้คุณครูอั๊สจะจูงหนูเข้าห้องนะคะ อะ...ตอนกลับบ้านด้วย จะไม่ทิ้งหนูอีกแล้ว ครูสัญญาจ๊ะ..
ครูรักหนูนะลูก..
September 15 แทงข้างหลัง : ทะลุ : ถึงหัวใจเดือนที่แล้ว เพลงแทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ ได้รับการเปิดทุกช่วงดีเจ
เรื่องราวของเพลงเล่าถึงชายหนุ่มคนนึง
โดน สาวคนรักชิ่งตีจากไปหาคนใหม่
ชายหนุ่มนั่น ใช้ความทรงจำเข้าโจมตีตัวเอง
แพทย์ระบุว่า มีอาการผิดปกติทางระบบประสาท..
เมื่อวันก่อนอัสมีโอกาสได้ดูโทรทัศน์รายการนึงทางช่องเคเบิลอักษรอังกฤษ 3 ตัว
รายการเล่าเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มอายุประมาณ 17
โดน ใครจากไหนก็ไม่รู้วิ่งปรี่เข้ามาประชิดตัว แล้วใช้มีดแทงกะซวกเข้าที่หลัง
ชายหนุ่มนั่น ถูกนำส่งโรงพยาบาลทันที
แพทย์ระบุว่า คมมีดที่จ้วงลงไปกลางหลัง ดูท่าจะทะลุถึงหัวใจ..
"ฉันเหมือนคนไม่มีกำลังและหมดแรง จะยืนจะลุกจะเดินไป..."
ชายหนุ่มถูกหามมาที่ห้องฉุกเฉิน พยายามเล่าให้หมอฟังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ชายหนุ่มถูกหามมาที่โรงพยาบาลระบบประสาท นั่งน้ำตาไหลนึกถึงคนรัก
"ฉันเหมือนคนกำลังจะตายที่ขาดอากาศจะหายใจ..."
ชายหนุ่มกำลังจะหมดลม เพราะปอดรั่ว ไม่ยอมทำงาน
ชายหนุ่มกำลังจะหมดลม เพราะแรงสะอื้นและอาการทุรนทุราย "ฉันเหมือนคนที่โดนเธอแทงข้างหลัง แล้วมันทะลุถึงหัวใจ..."
ชายหนุ่ม ข่มความเจ็บปวด หลับตาทั้งที่ยังขมวดคิ้ว
แพทย์เจาะท่อช่วยให้ปอดทำงาน เตรียมเข้าห้องผ่าตัด
ชายหนุ่ม จมอยู่กับความเจ็บปวด เพ่งดูรูปถ่ายบ่อยๆเพื่อเตือนให้นึกถึงสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
แพทย์ให้ยาปฏิชีวนะ เพื่อให้หลับและกลับมาควบคุมตัวเองได้บ้าง "เธอจะให้ฉันมีชีวิตต่อไปอย่างไร..."
ใช่ บาดแผลที่เธอทำไว้ ทำให้ทุกวินาทีของฉันเจ็บปวดเหลือเกิน
ใช่ บาดแผลที่ฉันสร้างขึ้นเอง ทำให้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ก็อดโทษเธอไม่ได้ "เสียใจแค่ไหน ถ้าอยากรู้บอกเธอได้คำเดียว..."
อยากตาย.. เตรียมเข้าตะรางเถอะพ่อคุณ..
ถ้ายังไม่โดนคมมีดจริงๆ
เสียใจแค่ไหน ก็ยังไม่ต้องไปคิดอยากตายหรอก..
เพราะคนที่โดนจริงๆ ยังสู้กับความเจ็บปวดบนผิวกายนั้นด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง
ยืนยันจะสู้กับความเจ็บปวดนั้นยิบตา..
มองโลกนี้อย่างเข้าใจ
แล้วจะรู้ว่าเดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไป
ไม่มีอะไรยั่งยืนทั้งนั้น
รักตัวเองให้มาก
แล้วส่งพลังความรักนั้นสู่คนอื่นๆ
โลกจะได้น่าอยู่นะคะ
ไม่มีอะไรจะดีเท่ากับความรักที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาอีกแล้ว
ความเมตตาจะช่วยให้เรารักษาความรักนั้นไว้อย่างสงบสุข
และเมื่อความรักจากไป ความเมตตาก็จะช่วยให้เรามองมันอย่างยินดี...
ขอให้ทุกคนมีความสุขกับชีวิต ด้วยการอยู่กับปัจจุบันอย่างอ่อนโยนนะคะ
-อั๊ส- May 16 'everything is nothing'ถ้าพี่โหน่งปลื้ม 'less is more'
อัสก็น่าจะเหมาะกับ 'everything is nothing'
ถ้ามีคนถามว่าทำไม
ก็คงจะตอบอย่างพี่โหน่งล่ะมั้ง
"ลองคิดดูสิ"
นี่เป็นเวลาที่เราควรจะนอนแล้ว แต่ทำไมยังมานั่งพิมพ์ก๊อกแก๊กๆ
ง่วงนะ แต่...แต่อะไรดีอะ 55 ช่างมัน
ช่วงนี้มีข่าวดีหลายอย่างเกิดขึ้น
- บี๊ได้ออกอัลบั้ม หลังจากเหนื่อยมานาน...ดีใจด้วยจริงๆ นะ ^_^
- ฮอลล์หลุดบ่วงพิศวาสมาได้...เย่!
- มุกได้เป็นเฟรชชี่วิศวะ จุฬาฯ น้องเราเอ๊งงงงงงงงงงง
- แฮ็คมีกิ๊กเป็นสาวใหญ่ (จริงๆ แล้วเป็นเรื่องที่กำลังห่วงมากกว่านะ)
- ได้ดูบุญชูรอบสุดท้าย...ขอบคุณมากเฟอม!
- ได้ดูฟ้าจรดทรายละครเวทียิ่งใหญ่แห่งปี...ฟรี!!
- ค้นพบวิธีหาหมอโดยไม่ต้องไปตอนเที่ยงคืน
- ได้ตัดผมทรงใหม่ ทรงคุมิ เหยย จะดีเหรอ!
- ได้ร้องเพลงงานดนตรีในสวน...มีความสุขจัง ^^
- ได้ทำงานนิตยสารอย่างที่ฝัน
- มีผมม้าเป็นของตัวเองงงงง สำเร็จ!
ทำไมเราถึงได้โชคดีแบบนี้นะ
ขอบคุณอั๊สมากนะ ที่เลือกนึกถึงแต่ความสุข...
^_^
a day ฉบับของเล่น กำลังเดินหน้าไปพร้อมๆ กับพวกเรา Junior 4
นอกจากความสามารถและประสบการณ์ที่เพิ่มๆๆๆ ไม่มีหยุดแล้ว
มิตรภาพดีๆ ก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นโดยที่พวกเราไม่รู้ตัวเช่นกัน
ความรู้สึกที่อยากไปออฟฟิศเพื่อฟังเรื่องตลกของทุกคน มันก็เพียงพอที่จะทำให้อยากไปทุกวัน
ทั้งๆที่รถติด แถมเดี๋ยวนี้ฝนก็ตก จนไม่มีใครอยากจะไปส่งแล้ว
เอาน่า...อีกเดือนเดียวเองค่ะป๊า ^^
คุณมาสึโกะคะ
บางทีนะ...ถ้าคุณมาสึโกะอดทนกับความกดดันที่บ้านอีกสักนิด
ก็คงไม่ต้องเจอความโหดร้ายมากมายขนาดนั้น
ชีวิตคน ต้องเจอบททดสอบความอดทนแทบจะตลอดเวลา
อดทนที่จะไม่พูด อดทนที่จะไม่โกรธ อดทนต่อความหิว อดทนต่อสภาวะกดดัน อดทนต่อความต้องการ
ทุกวันนี้ เรากำลังอยู่ในระหว่างการทดสอบความอดทนที่จะไม่พูด
ยากจริงๆ
ด้วยความเคยชิน เรามักจะพูดพร่ำทำเพลง
อธิบายอะไรยาวๆ
ทั้งๆที่รู้นะ ว่าคนฟังเค้าเริ่มเบื่อแล้ว ก็ต้องพยายามบิ๊วท์ให้มันกลับมาฟังใหม่
เพื่อ???!?!!
ทุกครั้งที่ทำแบบทดสอบนี้ ต้องหยิบยกพี่ลิง 3 ตัวขึ้นมาช่วยตลอด
พี่ลิงปิดปาก
พี่ลิงปิดตา
พี่ลิงปิดหู
ช่วยได้มาก
ทุกข์และความกังวลใจลดลง 85%
ชีวิตทุกวันนี้เรียบง่าย+เบาสบายขึ้นเยอะเลย
ตอนนี้มีกฎประจำตัวอยู่ 5 ข้อ
1. ไม่บ่น
2. ไม่ร้องทุกข์
3. ไม่อยากรู้ความลับของใคร
4. ไม่บอกความลับของตัวเองกับใคร
5. อยู่กับตัวเอง ณ ขณะปัจจุบัน
อ่านหนังสือเค้าบอกว่า ทำความดี กับยึดมั่นในความดีไม่เหมือนกันนะ
อย่าไปยึดมั่น ยึดติด แค่คิดแล้วทำ
มีกฎก็ทำตามกฎ ไม่ใช่ยึดกฎ
เมื่อวานไปตัดผม เค้าต่อยกันจริงจัง จมูกงี้เลือดท่วม
เฮ้อ...จะไปเอาชนะกันทำไม
ในเมื่อเอาชนะตัวเองให้ไม่โกรธยังทำไม่ได้เลย
ฝนตก...
ชอบเวลานั่งอยู่ในรถแล้วฝนตก
มองไปเลนข้างๆ เห็นรถทุกคันที่สวนมามีที่ปัดน้ำฝนโยกๆ โบกๆ ตามจังหวะ
เพลินจังเลย
ชอบมากกก...ไม่ได้ล้อเล่นนะ
ขอบคุณมากทุกคอมเม้นต์นะคะ
'm still waiting for u'
January 20 ข้ามปี--กระโดดดึ๋งๆดูชื่อบล๊อกคราวนี้สิ
นึกถึงทิกเกอร์จัง
กระโดดดึ๋งๆ..
มีแต่คนทักว่าทำไมไม่อัพสเปซ
ก็เลยรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ อิอิ
.............
วันนี้ไปดูหนังเรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
เป็นหนังดีมากในความคิดอัสเลยนะ..
ดูแล้วน้ำตาคลอตลอดทั้งเรื่องเลย
มันทั้งอิ่มใจ ทั้งตื้นตัน ทั้งภูมิใจ ระคนกัน
แนะนำให้ไปดูกัน
อาจจะดูไม่รู้เรื่องบางตอนเพราะชื่อตัวละครชวนให้ปวดหมอง
แต่ดูๆไปมันได้แง่คิดตลอด
ลองไปดูกันนะจ๊ะ..
..............
เวลาผ่านไปเร็วมาก
เปลี่ยนมือถือไปแล้วไม่รู้กี่เครื่อง
เปลี่ยนทรงผมไปแล้วสี่ห้าทรง
จนมาเป็นบ๊อบกระชากใจ
แรกๆ ดูน่ารัก เด็กจังเลย
เวลาผ่านไป เริ่มเป็นหมวกกันน๊อค
อีกซํกพัก ก็อาจจะมีคนทักผิดเป็นพี่ช่าได้
หืม
เซ้ว จิงๆ
แต่แฮปปี้
ได้ทำอะไรที่อยากทำมานาน หลังจากเป็นเจ้าแม่ผมซอยมาหลายปี
เริ่มรักผมทรงนี้ขึ้นมา หลังจากมีคนมาช่วยเพิ่มความมั่นใจ
ร่างกายมันก็แค่ภายนอก เด๋วอ้วนเด๋วผอม
มันจะไปวัดอะไรได้
มันต้องมาดูที่ใจนี่
ไม่เคยแฟบๆ พองๆ มันคงที่มายี่สิบเกือบยี่สิบเอ็ดปีแล้ว
เด๋วก็หาว่าศัลยกรรมบ้างล่ะ
เด๋วก็บอกว่าสิวขึ้นบ้างล่ะ
เด๋วก็คิดว่าหน้าบานบ้างล่ะ
เด๋วก็ทักว่าผมทรงอะไรของเธอบ้างล่ะ
ดูๆเหมือนชีวิตวุ่นวาย
แต่จิงๆแล้วสนุกดี
ร่างกายมันก็เปลี่ยนของมันไปได้เรื่อยๆ
คนก็มองไป คิดไป ร่างกายเราก็กลายเป็นศิลปะให้คนมองไปได้อีกแบบนึง
แล้วเคยคิดบ้างมั้ย
ว่าคนที่สวยจับจิต น่ารักจี๊ดใจ
ผ่านไปสามสิบสี่สิบปี
เค้าก็เป็นคนแก่คนนึง เหมือนที่เราเห็นกัน
รักกันแทบตายเธอหล่อจังเลยย อย่างกะแบรดพิทท
โอ๊ววเธอนี่งามเหลือเกินดั่งนางฟ้ามาโปรดโลกมนุษย์
แล้วไง
แบรด พิท ก็ต้องแก่
นางฟ้านางนั้น ก็ต้องตาย
อย่ามองตรงนั้นน
มาดู มารู้จักกันที่ใจนี่!
จะได้รักกันนานๆ
รู้จักกันนานๆ
มีกันไปนานๆ
เนอะ..
ขอบคุณมากนะที่รักกันที่ใจ
ไอเลิฟยู!
.............
ข้ามปีแล้วสินะ
ปีนี้ก็จะยี่สิบเอ็ด
อีกเก้าปีก็จะได้แต่งงานแร้ววๆๆ
(หมอดูบอก)
ไม่เกี่ยวๆ
อยากให้ทุกคนมีความสุข
ทิ้งความทุกข์ไว้กับปีที่แล้ว
เตรียมรับอุปสรรคใหม่ๆ
แล้วเตรียมรับมือฟันฝ่าให้ผ่านพ้น
ชีวิตคนไม่พยายาม ไม่สำเร็จหรอก
อย่าทะเยอทะยานมากจนต้องทุกข์ใจ
เอาแค่รู้ตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็น่าจะพอ
.............
น้องรักถ้าได้เข้ามาอ่าน
อยากให้จำไว้
ว่าชีวิตคนไม่ได้ยาวมากขนาดนั้น
ไม่ได้ยาวถึงขนาดที่เราควรจะเสียเวลา
ทนอยู่กับทุกข์เป็นเดือนๆอย่างไม่รู้จุดจบ
อนาคตเป็นยังไงเราต้องกำหนดเองเลือกเอง
พี่สาวมีแต่ความรักและความห่วงใย
ทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ
ได้แต่หวังให้น้องรักเห็นทางสว่างที่พี่สาวพยายามชี้ให้เดินตาม
อย่ามีความสุขแค่วันนี้
เพราะวันพรุ่งนี้ก็ยังมีอีกมาก
รักเสมอจ๊ะ
...............
ตอนนี้มีความสุขมากขึ้น
เพราะคงจะเริ่มมองอะไรที่ดูสดใส
ก็เลยเริ่มมีเพื่อนแบบที่ไม่ได้มีมานาน
เริ่มได้ใช้ชีวิตมหาลัยอย่างชาวบ้านเค้า
เป็นปีใหม่ที่เริ่มต้นได้สวยมาก
ขอบคุณตัวเองที่ยอมเปิดใจให้กว้าง
ขอบคุณเพื่อนๆที่ยังไม่เบื่อเราไปซะก่อน
สวัสดีปีใหม่นะคะทุกคน
คุณธรรมนำใจ
ใช้ชีวิตพอเพียง
หลีกเลี่ยงอบายมุข
ปล. ครุ แปลว่า หนัก
ไม่เถียงแล้ว..
แต่ขอเพิ่มเป็น โคดครุได้มั้ย..แง้วๆ
^_^
ใคร..สักคนที่เกิดมาเพื่อผูกพัน
ใครที่เกิดมาคู่กับฉัน
ใครคือคนนั้นช่วยมา..ทำสื่อดนตรีให้ที
แหะๆ..
แล้วจะยอมโผล่มามั้ยเนี่ยถ้ารู้ว่าเยอะขนาดไหน??
ฮ่าฮ่าฮ่า
 .....
โชคดีกันทุกผู้ทุกคนนะจ๊ะ!!
October 06 ทัพฟ้า คู่ไทยเพลงเพราะมั้ย..
อิอิ
^_^
ไม่ได้ชมตัวเองนะ
แต่อยากจะบอกว่าเพลงนี้พี่เที๊ยงแต่งได้เพราะจริงๆ
ขอบคุณมากนะคะ
ไม่ได้อัพนานเลยเนอะ
เพิ่งสอบเสร็จ
บวกรายงาน ที่เคลียร์ส่งเสร็จครบ
สุดยอดด
ความรูสึกแบบนี้รอคอยมานานแล้วจ้า
มาอัพบลอกก็ไม่รู้จะเขียนไร
เอานิ้วเขี่ยๆคีย์บอร์ดไปมา
เอางี้
นั่งฟังเพลงไปนะจ๊ะ
ฮ่าๆ
มันเพราะจริงๆไม่เชื่อฟังสิๆๆ
ไปดูเวิล์ดเทรมเซนเตอร์มา
สะเทือนใจจังเลย
หนังไม่ค่อยลื่น แต่ดูแล้วกระชากอารมณ์ใช้ได้เลยนะ
อยากดูเดธโน๊ตจังเลย
ท่าทางจะต้องรอซื้อแผ่นมาดู
มีแต่คนบอกหนุกๆๆๆ
แล้วเราจะทำไงล่ะเนี่ย
T_T
ได้แต่ดูหนังแผ่นอยู่กะบ้าน
ซีรี่ย์เกาหลี จีน ญี่ปุ่น ฮ่องกง ไทย(พรุ่งนี้ไม่สายฯ55) กองเต็มบ้านไปหมดแล้ว
แต่อัสชอบนะ
แหะๆ
ใช่ๆได้ดูรอยรักรอยอดีตที่บี้กับมิวเล่น
น่ารักดีนะ
ชอบเนื้อละครแบบนี้แหละ
ที่เกลียดๆแล้วรักก็กัน
น่าร้ากกก
เพลงของบี้ก็เพราะมากนะ
ไอ นี้ด ซึม บาดี้ ...
ว้าวๆ
พระเอกเรื่องนี้โมโหตลอดเลยอ่า
น้องมิวเล่นดีนะ
โชคดีที่ได้เล่นกับพี่ๆนักแสดงเก่งๆทั้งนั้นเลย
ขอให้มีความสุขกับงานนะจ๊ะ
และแก้วตาพี่
หืมม
น่ารักขนาดดด
ชอบมากกเลยยย
ติดดามอ่านในหนังสือพิมพ์เช้าเย็น
แล้วคิดดู
มันมาวันเดียวกัน
เปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมา
ปวดหัวจิง
โชคที่ละครช่องห้าจบเร็วหน่อย
ทุกคนเป็นไงบ้างสบายดีมั้ย
ช่วงนี้น้ำท่วมตั้งหลายที่
ใครมีโอกาสช่วยได้ พยายามช่วยเหลือกันนะคะ
อัสกำลังจะมีคอนเสิร์ตที่ศูนย์วัฒนธรรมกับวงดุริยางทหารอากาศ
"ทัพฟ้า คู่ไทย"
เครื่องดนตรีตั้ง80กว่าชิ้น
ไปซ้อมมาแล้ว
กดดันมากเหมือนกันนะ
งานใหญ่กว่าที่เราคิดเยอะเลย
นีกร้องที่ร่วมงานอาทิ พี่ศรันย่า พี่อิศริยา คูประเสริฐ
พี่พลพล พี่ฟอร์ด สบชัย พี่ผุสชา
แล้วเราเนี่ย
นักร้องชั้นผู้น้อย
ต้องพยายามกันหน่อยยย
เค้าอุตส่าห์ไว้ใจให้เราทำงานนี้แล้ว
ต้องไม่ให้ทุกคนผิดหวัง!
เมื่อวานไปงานแถลงข่าว
ไม่คิดว่ามันจะงานใหญ่ขนาดนี้
ท่านผบ.ทอ. กับท่านเส มาร่วมงานแถลงข่าวด้วย
แล้วเราต้องร้องเพลง
ปากงี้สั่นงึกงักเลย
ฮ่าๆ
ทหารนั่งกอดอกฟังกันหน้านิ่งมาก
โอย
เอาล่ะ
ได้เวลาพัฒนาตัวเองแล้วล่ะ
ถ้าเราทำงานนนี้ได้ดี
ก็แสดงว่าฝีมือการร้องเพลงของเรารุดหน้าไปอีกสามขั้นเลยมั้ง
อิอิ
ขำๆนี่ แต่แอบจริงนะ
สู้ๆ สู้ตาย
^_^
...........
ใครอกหักขอให้รักเป็น
ใครป่วยขอให้หายดี
ใครทุกข์ขอให้กลับมายิ้มได้
ใครกลัวติดเอฟขอให้ได้เอ(บีก็ได้)
ชีวิตมันต้องก้าวไปข้างหน้านะจ๊ะ
หยุดย่ำอยู่กับที่เมื่อไหร่
ก็เตรียมตัวfailเมื่อนั้นล่ะพี่น้องง
(ไม่ใชพี่น้องเดอะสตาร์ ขอคอนเฟิร์ม)
โชคดีนะทุกคน
อยากให้ทุกคนคิดบวก
เกิดอะไรไม่ดีก็คิดมันไปในแง่ดี
จะได้มีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อไป
รักพ่อแม่
รักตัวเอง
รักคนอื่น
รักให้เป็น
นะจ๊ะๆ
เพลงเพราะเน้อออ
ฮ่าๆ
ไปละ
โชคดีนะทุกคนน
เปิดเทอมเจอกัลล!!
เอ้ยย
งานวิจัยยย
แป่ว!
July 23 GeR OvAMEของคุณน้ำจืดช่วงนี้น้ำหนักลดแล้วว หายไปประมาณเกือบสามโล เหมือนน้อยแต่แอบเยอะอยู่นาสำหรับเรา ตะก่อนต้องใส่ชุดให้ดูผอม ตอนนี้พยายามใส่ให้ดูมีเนื้อมีหนัง อิอิ วิธีคืออะไรรู้ป่าวว ทำตัวเครียดๆตอนเย็นแล้วไม่กินข้าว ได้ผลชะงัด.. แต่ไม่แนะนำให้ทำนะ ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเท่าไหร่.. ออกกำลังกายแทนดีกว่านะๆๆ อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว ทั้งหลักสูตรและstatมาวันติดๆกัน ช่างน่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้ ใครจะสอบขอให้โชคดีน้าา คืนนี้ไม่ค่อยอยากนอนดึก คงไม่ควรเกินตีหนึ่ง.. อีกสองนาทีตีหนึ่ง สำหรับบางคน คงยังเพิ่งหัวค่ำ แต่บางคน คงรู้สึกว่าดึกมากแล้ว หรือ.. สำหรับบางคน เคยรู้สึกว่าไม่เห็นจะดึก แต่ใครอีกคน เพิ่งรู้สึกว่านี่ยังหัวค่ำเอง รอคอยอะไรซักอย่าง มันทำให้รู้สึกหวิวๆบ้างมั้ย หรือเพราะเรายังไม่แข็งแกร่งพอ แก๊งชะนีเค้ายังรอทางเดินแห่งรัก เราก็ต้องรูู้็จักรอบ้างแหละเนอะ แต่ถ้าเป็นอะไรที่รู้ว่ารอแล้วแทบจะไม่มีหวัง อย่าไปรอซะดีกว่า เอื้อมคว้าสิ่งที่เราเห็น และที่มันมีจริงก็น่าจะพอ รู้อะไรที่ควรรู้ รับอะไรที่ควรรับ ไม่ต้องไปหวัง ไม่ต้องไปรอ ไม่ต้องไปฟัง ไม่ต้องไปรับรู้อะไรทั้งนั้น ฉันมีความสุขเหลือเกินคืนนี้ เห็นด้วยมั้ย.. ^_^ ขอให้ทุกคนมีความสุขกับสิ่งที่พึงมี ไม่ต้องพยายามมีความสุขกับสิ่งที่ไม่มีทางมีหรือเป็นไปไม่ได้ บางครั้งการไม่มีคุณค่าสำหรับใครคนนึง อาจทำให้เรารู้สึกเจ็บช้ำ แต่อยากให้มองดูคนรอบข้างที่เค้ายังรู้สึกรักและชื่นชมเราเสมอ อย่าไปหวังอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เสียใจเปล่าๆ เสียเวลาเปล่าๆ ย้ำอีกครั้ง แค่เลือกที่จะไม่รู้ และเลือกที่จะไม่ฟัง รักตัวเองบ้างเถอะ รักตัวเองด้วยตัวเอง เป็นตัวเองอย่างมีความสุข ไม่ต้องไปสนว่าใครจะรักหรือชื่นชมเรามั้ย มีความสุขเล็กน้อยด้วยการชื่นชมตัวเองบ้าง ถ้าใครไม่ยิ้มให ้ก็ยิ้มให้ตัวเอง ถ้าไม่มีใครคอยบอกรัก ก็บอกกับตัวเองได้ ไม่ได้เสียสติ แต่มีความสุข.. "ขอสักทีที่เป็นฉัน..ฉันจริงๆ" July 02 สามสิบ เดือนหก ปีสี่เก้าแม่จ๋า.. คิดถึงแม่จังเลย.. พรุ่งนี้อั๊สไปหาแม่นะ พาน้องไปเลี้ยงปลาด้วย. ดีจัง.. วันนี้พ่ออาการดีขึ้นแล้วค่ะ พ่อไปหาหมอมาแล้วด้วยนะ ....... วันนี้ไปจตุจักรมา.. ได้ของหลายอย่างเลย ได้สีทองมาู่้คู่กะสีขาวน่ารักดีชอบๆ.. ไปดูซุปเปอร์แมนมา.. รอบหกโมงเย็น พระเอกนั่นเป็นคนหรือหุ่นขี้ผึ้ง งงมาก..เพราะมีคนที่เพอร์เฟคขนาดนั้นเลยรึ?!? ..... วันก่อนเป็นวันเกิดพีท.. ลืม..ไม่ได้แฮปเลย งั้น.. แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะบี๊ ขอให้เห็นคุณค่าของตัวเองมากขึ้น คบคนดี ทำแต่สิ่งดีดี เรารักและห่วงบี๊เสมอจ๊ะ.. ยุ้ยกลับมาแล้ว.. กลับมากะเพื่อนสาวที่เรียกว่าแฟน.. ขอให้มีความสุขกับความรักซะทีนะยุ้ย เห็นยุ้ยแฮปปี้เราก็ดีใจ โชคดีจ๊ะ ..... เราเกือบทำเพื่อนหายไปคนนึง.. โชคดีที่เค้ายังยอมกลับมา ร่วมหัวจมท้ายกันมา จนรู้ไส้รู้พุงกันหมด บางทีเธออาจไม่เข้าใจสังคมนี้เท่าไหร่ สังคมนี้.. เมื่อมีอะไรผิดไปจากวิถีปกติ ในแบบที่ไม่มีกฎหมายกำหนดไว้ มันก็ต้องมีการลงโทษ ลงโทษด้วยการติฉินนินทาว่ากล่าวไปเรื่อย หลายคนอาจรับไม่ได้จนต้องพูดสิ่งที่คิดออกมา ซึ่งมันอาจทำให้เธอไม่สบายใจ.. คำว่าเพื่อน กับ คำว่าคนอื่น มันฟังดูต่างกันมาก จากสิ่งที่เธอได้พบเจอ อาจจะทำให้เธอรวมสองคำนั้นไว้ด้วยกัน แต่เธอรู้บ้างไหม.. ว่าถ้าทุกคนต่างนิ่งเฉยดูเธอทำสิ่งเหล่านั้นนิ่งๆ มันก็จะไม่ทำให้เธอรู็เลยว่า.. สิ่งที่เธอทำนั้นคนในสังคมเขามองกันยังไง.. จริงอยู่มันไมใช่เรื่องผิด เราต้องมีคนที่ดีที่สุด และเค้าของเธอก็ยินดีและพร้อมเข้าใจเธอเสมอ แต่คนที่เธอกำลังก้าวไปเจอข้างหน้าคงไม่เป็นอย่างนั้นทุกคน เรื่องความรู้สึกของคน ความเป็นเจ้าของ มันรุนแรงมากกว่าที่เธอคิดมาก มีข่าวคนตายเพราะความรัก ฆ่ากันเพราะหึงหวง มีให้เห็นทุกวัน ฉันอยากให้เธอคิดว่า ที่ใครๆทำแบบนั้น อาจเป็นเพราะว่า.. ไม่มีใครอยากเห็นเธอตกอยู่ในสภาพแบบนั้น.. จะดีกว่าไหม สังคมมีความเป็นไปไม่หยุดนิ่ง.. ตัวเราเองก็ต้องก้าวไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นตามมันให้ทัน มองมันให้เข้าใจ แล้วเธอจะมีความสุข ขอบคุณมากจริงๆที่เธอกลับมา รักที่สุดจ๊ะ.. ...... คิว.. ขอบคุณมากเลยนะสำหรับรูป มันทำให้ความรู้สึกของเราดีขึ้นมาก แอบเห็นในสเปซคิวว่าไม่ค่อยสบายใจ มีไรบอกกันนะ อยากจ๊ะ..อยากจริงๆ (ขอตอบหน่อย) ........ การบ้านเอ๋ย รอก่อน อย่าเยอะไปกว่านี้เลย สงสารกันบ้างเถอะ.. ........ สเปซ.. ไม่ได้มาอัพนานเลย เกือบลืมเราไปแล้วใช่มั้ย ไม่หรอกเนอะ ขอบคุณมากนะ.. ..... สามสิบเดือนหกปีสี่เก้า ไม่ลืมไม่ลืม .... เฮียออฟ คราวนี้เฮียใจร้ายเกินไปนะ ยี่สิบปีแล้วมันคงไม่มีความหมายกับเฮียเท่าไหร่ ไม่เป็นไร.. ตอนนี้เค้าคงรู้จักเฮียมากกว่าอั๊สซะอีก ขอบคุณเฮียมากสำหรับทุกอย่างเลย ขอบคุณที่เคยจะสู้กับเด็กที่มารังแกอั๊สทั้งๆที่ปกติเฮียไม่อยากยุ่งกะพวกมัน ขอบคุณที่เคยปกป้องอั๊สหลายๆครั้งที่โดนว่า ขอบคุณที่ซื้อมือถือให้อั๊สจากเงินเดือนก้อนแรก ขอบคุณที่พาไปหาหมอดึกๆดื่นๆไม่บ่นซักคำ ขอบคุณที่ทำให้อั๊สร้องเพลงพี่ชายที่แสนดีไม่เคยจบได้เพราะต้องร้องไห้ทุกครั้ง และขอบคุณเฮียที่รักเค้ามากกว่าอั๊ส ขอบคุณเฮียที่ใจร้ายกับอั๊สมากในวันนี้ คืนนี้อั๊สนอนร้องไห้เพราะเฮีย คืนนี้อั๊สน้อยใจมากเพราะเฮีย แต่พรุ่งนี้อั๊สจะโอเค อั๊สจะไม่โกรธเฮียอย่างที่พ่อบอกไว้ พ่อบอกว่าให้น้อยใจก็พอ.. คิดถึงแม่จังเลย อยากกอดแม่จัง.. แม่จ๋าวันนี้เค้าบอกอั๊สว่าเฮียโกรธแล้วให้พอก่อน เค้ารู็้้ ้จักเฮียมากกว่าอั๊สแล้วแม่ อั๊สนอนไม่หลับเลย เพราะเฮียไม่เคยเป็นแบบนี้ หรือต่อหน้าเค้า เฮียอยากให้เค้ารู้ว่าอั๊สมันไร้สาระไม่มีเหตุผล แม่อย่าว่าอั๊สว่าอั๊สไม่รักเฮียนะคะ ไปนอนก่อนนะแม่ ฝันดีค่ะ March 28 :: สาระ สาระ ของ ชีวิต ชีวิต ::เวลาผ่านไปเร็วมาก..
มากจนนึกถึงเรื่องเก่าๆที่เกิดขึ้นแทบไม่ทัน..
...
แต่ละวินาทีมีเป็นสิบความคิดที่ประดังเข้ามาพร้อมๆกัน..
เพราะฉะนั้นนาทีนึงก็คิดเข้าไปเป็นร้อยเรื่องแล้ว..
สิ่งนี้น่ะเหรอ คือสิ่งที่เราต้องเกิดมา ทำมันทุกวัน..
เจ้าความคิดนี่เอง..
ฉันว่านะ..
ใครที่มีความคิดดีดีเกิดขึ้นเสมอ..
ชีวิตก็จะมีแต่ด้านที่สวยงาม..
แต่ถ้าใครที่คิดแต่เรื่องเลวร้าย..
ชีวิตของเขาจะดีได้อย่างไร?!?
ในเหตุการณ์เดียวกัน
แต่มองกันคนละมุม..
อาจพลิกชีวิตของใครบางคนได้อย่างไม่น่าเชื่อ..
บางคนอาจคิดว่า..
โลกใบนี้ช่างน่ากลัวสับสน..
ไม่น่ามาที่โลกนี้เพื่อเจอปัญหาร้อยแปด..
จมอยู่กับความทุกข์..คิดไม่ตก
แต่ในขณะที่บางคนคิดว่า..
โลกนี้ยังมีอะไรน่าค้นหาอีกมากมาย..
ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอทุกข์สุขปะปน..
มันทำให้ฉันเป็นนักสู้..พร้อมเจอทุกสิ่งต่อไป!
...
ลองดูสิ!
...
ในวันที่รู้สึกว่ายากเหลือเกิน..
ต้องการใครซักคนมาแบ่งเบาความทุกข์นี้ไป..
ลองคิดใหม่..
วันที่ฉันมาที่โลกใบนี้..
ฉันมาคนเดียว..
วันที่ฉันเจอเรื่องร้ายๆพวกนั้น..
ฉันเจอมันคนเดียว..
ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร..
เพื่อทนทุกข์..
หรือเพื่อเข้าใจทุกข์..
อย่ามัวแต่คิดอยู่เลยว่าปัญหามันคืออะไร
คิดซ้ำเวียนไป ตอกย้ำตัวเองไม่จบไม่สิ้น..
ได้เวลาคิดต่อไปแล้ว..
ว่าจะทำอะไรเพื่อแก้ไขมัน..
ทุกปัญหามีทางแก้..
ทุกอย่างมีทางเลือก..
แค่ใช้เวลาและความคิด..
ไม่มีทางเลือกไหนที่ดีที่สุด..
มีแต่ทางเลือกที่เหมาะกับเราที่สุด..
เลือกทางหนึ่ง..
ก็ต้องเสียอีกทางหนึ่ง..
มันเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องไปคิดให้เสียเวลา..
คนตาบอด..
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะโชคร้าย
เพราะไม่มีทางเลือก..
แต่จริงๆแล้วนั่นอาจจะเป็นพรที่ดีที่สุด..
เพราะพวกเขาไม่ต้องเห็นโลกแห่งมายา
ที่คนมีตาทั้งหลาย ถูกมัวเมา ยั่วยุ จนลุ่มหลง งมงาย..
นั่นแสดงว่า ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือก..
แต่มันเป็นทางเลือกที่ "เหมาะสม" กับพวกเขาที่สุด ต่างหาก..
แค่มองหาทางเลือกของเราให้พบ และยอมรับ..
อยู่กับมันให้มีความสุข..
...
คนหนึ่งคน มาจากแดนไกล พร้อมมือเปล่า..
ยังสร้างตัวเองขึ้นมาได้อย่างยิ่งใหญ่..
แล้วเราเป็นใคร..
เราก็เป็นคนที่มีเหมือนเขาทุกอย่าง..
...
อดทน และพยายาม..
มองทุกอย่างในแง่ดี..
เห็นความ กตัญญู เป็นสิ่งสำคัญ..
รับผิดชอบ รู้เวลา..
มีเมตตา รู้จักให้ พูดจาดี..
เพียงเท่านี้ก็เป็นยอดคนได้ไม่ยากเย็น..
ไม่ต้องเป็นยอดคนเพื่อที่จะอยู่เหนือใครๆ..
แค่อยู่เหนือตัวเองแล้วคุมให้อยู่..
ก็เพียงพอและคุ้มเหลือเกินแล้วในชีวิตที่เหลืออยู่..
ทางเดินตรงๆมีให้เราอยู่แล้ว..
เมื่อเราเลือกที่จะเดินออกไปนอกเส้นทาง..
ก็ต้องยอมรับผล และแก้ไข..
ไม่ใช่จมปลัก และละเลย..
...
วันที่เรามา..
เริ่มจากการเป็นก้อนเลือดเล็กๆ..
ในท้องของผู้ให้อันดับหนึ่ง..
ทนทรมานนานนับปี..
เพื่อให้เราได้โผล่ออกมาอยู่ที่นี่..
ให้มาดูแล และตอบแทน..
ไม่ใช่ทนความเจ็บปวดเจียนตาย..
เพื่อฟังเราเถียงจนคอเป็นเอ็น..
หรือเพื่อเห็นเราเลือกทางเดินที่ผิด..
ถามตัวเองเถิด..
ตอบแทนอะไรท่านหรือยัง?
เราไม่ได้มีหน้าที่สร้างน้ำตาให้ท่าน..
แต่ใครสร้างมาเราต้องช่วยซับ..
แล้ววาดรอยยิ้มให้ท่าน..นั่นต่างหากเป็นหน้าที่ของเรา!
ยังไงชาตินี้ก็ตอบแทนได้ไม่หมด..
อย่างน้อยให้มันมากที่สุดก็ยังดีไม่ใช่หรือ?
...
อีกข้อหนึ่งที่สำคัญ..
ทุกคนคงรู้ว่าจุดจบของชีวิตคือความตาย..
มามือเปล่าก็ต้องไปมือเปล่า..
มีเหรียญบาทเหรียญเดียวเหลืออยู่ในปาก..
อย่ารอให้ถึงใกล้วัน "หนึ่งบาท" แล้วค่อยคิด..
เริ่มเสียตั้งแต่วันนี้ อย่าให้ช้าเกินไป!
...
มัวแต่ภาวนาอยู่ห่างๆ
เดี๋ยวเห๊อะ จะรู้สึก!!
January 20 ::เมื่อโลกของฉันกลายเป็นสีเหลือง::วันนี้รู้สึกดีจัง..
ที่ได้รู้ว่าทำให้เด็กขาดเพื่อนรุ่นเดียวกัน
--สอง คน--
ได้ลืมเวลาที่รู้สึกเหงาไปได้..
มันอาจจะไม่นาน..
อย่างน้อย
เด็ก สอง คนนี้
ก็มีเรื่องให้คิดเพลินๆจนหัวถึงหมอน..
..อย่างที่ไม่ค่อยได้เป็น..
..
พี่บิวตี้
กะ
น้องอิ๊นท์
..
หวังว่าเธอสองคนจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ไม่ได้คิดอะไร
แค่อยากให้มีความสุข..
เห็นสายตาเศร้าของน้องอิ๊นท์
ทุกครั้งที่ต้องนั่งดูโทรทัศน์คนเดียว
เพราะไม่มีใครว่างเล่นด้วย..
ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของบิวตี้
ที่ต้องเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเก้อ
เพราะไม่มีใครว่างไปส่ง..
มันอาจจะดูไร้สาระ
ที่ได้แต่ร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้..
ทุกครั้งที่อะไรไม่ได้อย่างใจ
แต่ลึกๆลงไป
เค้าอาจจะคิดว่า..
ทำไมไม่มีใครเข้าใจมากกว่า..
ใครๆก็ต้องการความเข้าใจ
แล้วทำไม เวลาเด็กแปดขวบต้องการความเข้าใจ
คนรอบข้างถึงคิดว่าไร้สาระ..
..
ในเมื่อเราหยิบยื่นเวลาให้เค้าไม่ได้
อย่างน้อยแบ่งปัน ความเข้าใจ ให้เค้าบ้าง
น่าจะดีมากกว่าแค่รำคาญ แล้วทำให้จบไป..
..
ไม่มีใครในโลกนี้จะรู้หรอก
ว่าเรารัก หรือ ชัง ใครต่อใคร ขนาดไหน
หากเราไม่แสดงออก..
..
ตัวน้อยๆในบ้านเราก็เหมือนกัน
เค้าไม่รูหรอกว่าเราห่วงใยเค้าแค่ไหน
จากคำพูดที่ว่า..
"รีบนอนได้แล้วนะ ดึกแล้ว"
ประโยคนี้ ดูสั้น เหมือนจะเป็นคำสั่งที่น่าเบื่อเหลือเกิน
แต่ความหมายมันมากมายกว่าที่คิดเยอะนะ..จะบอกให้
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้ตื่นรับวันใหม่ด้วยความสดชื่น
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้มีสุขภาพใจ และกายที่แข็งแรง
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้มีแรงกำลังพอที่จะรับมือกับสิ่งใหม่ๆ
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้ไม่ง่วง งอแง หงุดหงิดใส่เพื่อนๆที่โรงเรียน
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้ผิวพรรณสวยงามอย่างที่อยากจะเป็น
อยากให้รีบนอน เพราะจะได้มีพัฒนาการที่ดี และเหมาะสมตามวัย
อยากให้รีบนอน เพราะความห่วงใย
อยากให้รีบนอน เพราะความรัก
ถึงจะเดินเข้านอนด้วยความหงุดหงิดใจแค่ไหนก็ตามที
อยากให้รู้ไว้แค่นี้..
รักเธอมากเลยคนดีของฉัน..
^_^
แบบนี้ไง..
...........
ไม่เคยได้ไปสักที
งานบอลประเพณี
ถึงจะหกล้มแล้วเลือดซึมออกมาเป็นสีชมพูขนาดนี้
ก็ได้แต่เสียดายเพราะปีที่แล้วติดถ่ายละคร..
แต่ได้เป็นพิธีกรโปรโมตงานบอลนี่นา
เราก็มีส่วนร่วมนะๆๆๆ
ปีนี้ได้ร้องเพลงด้วยนะ
อย่าลืมดูกันน้า
ช่วงพักครึ่งๆ
ไม่ชัวร์ว่าเค้าจะถ่ายทอดช่องเก้ารึเปล่า
เย็นๆหน่อย
โอ๊ย!
อดเข้าห้องแชทอีกแล้วสิเนี่ยย
แย่ๆๆๆ
T_T
ขอโทษนะค้าทุกคนน
..........
ว่าจะอัพเรื่องนึงที่อัดอั้น
แต่มีคนห้ามไว้
อยากรู้ล่ะสิ
อด!
ฮ่าๆๆ
...........
เพื่อน คืออะไรเหรอ
ในความคิดของ เธอ เธอ และเธอ..
มันคงจะต่างกับของฉัน..
ใช่..ต่าง
แต่ฉันว่ามันจะต้องมีสักมุมที่เหมือนกัน
ฉันกำลังมองหามันอยู่..
เหมือนว่าเจอแล้ว..
แต่ก็พบด้วยตัวเองทุกครั้งว่า..
ฉันยังไม่เจอสักหน่อย
ฉันหวังว่าจะพบมันในสักวัน..
และเธออาจจะเข้าใจ..
เข้าใจ..ฉัน
เข้าใจ..กัน
เข้าใจ เข้าใจ และเข้าใจ..
คงจะดีไม่น้อยเลยนะ..
ฉันเสียใจที่เธอพูดถึงฉันเมื่อฉันไม่รู้..
ฉันเสียใจที่แสดงออกให้เห็นว่าฉันยังหามุมนั้นไม่พบ..
วันที่ฉันพบเมื่อไหร่
เราอาจจะเป็น เพื่อน กันได้จริงๆ..
อยากให้รู้ว่า ฉันหวังดีกับเธอเสมอ
อยากให้รู้ว่า ฉันไม่เคยคิดร้ายกับใคร
อยากให้รู้ว่า ฉันซึ้งมากกับน้ำใจมากมายที่หยิบยื่นให้
อยากให้รู้ว่า ฉันต้องการความรักจากทุกคน ไม่ใช่แค่ใครบางคน..
อยากให้รู้ว่า ... ฉันขอบใจ ขอบใจจริงๆจ๊ะ..
.........
คุณนายยยกลับมาเรียนเดี๋ยวนี้น้า
ฮ่าๆๆ
..........
จันทร์หน้าจะสอบเทนนิส
ได้ข่าวว่า
ยังตีไม่ได้เลย..
ไหนจะน๊อกบอร์ด
ไหนจะเสิร์ฟ
ไหนจะแบ็คแฮนด์
ไหนจะโฟร์แฮนด์
ไหนจะผิวเกรียม..
เอ้ย!ไม่เกี่ยว
คิดนานปะเนี่ย?!?~
อิอิ
...........
รู้ความหมายจริงๆของมันไหม..
ฉันขอแค่เป็น"หนึ่งเมโลดี้"..
ในเพลงพิเศษเพลงนั้นของเธอ..
ไม่มีถามว่าได้ไหมหรอก
เพราะมันเป็นภาคบังคับ!
หุหุหุ
^_^
...........
เมื่อโลกของฉันกลายเป็นสีเหลือง..
ก็แสดงว่ามันเป็นสีเหลือง..
มันไม่เป็นสีเขียว
มันไม่เป็นสีฟ้า
มันไม่เป็นสีม่วง
มันไม่เป็นสีรุ้ง
เพราะมันเหลือง..
มีใครไม่รู้บ้างมั้ยเนี่ย
ฮ่าๆๆ
ตั้งชื่อเท่ๆ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ดีที่สุดได้แค่นี้แหละ
ก็ชื่อเมล์อิ๊นท์เท่ห์มากเลยนี่
ดูซะก่อนๆ
เด็กปอสามมม
ชื่อเมล์ cool กว่าของเราอีก
เหอๆๆ
ไปนอนดีกว่า..
เผื่อชีวิตอาจจะมีสาระขึ้นมามากขึ้นอีกนิด
อิอิ
..........
นอนดึกทุกวัน
ระวังเหอะ
เด๋วจะโดน!
ไม่ต้องมาถาม
ไม่มีคุ้ม!!!
..........
ไปละค่า
ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่อ่านมาถึงตรงนี้
เย่ๆๆ
ปล. ขอโทษนะ ต่อไปจะไม่ละเลยหน้าที่..คับพ้มม!
^_^ January 16 + คน/แบบ/ฉัน +วันนี้เพิ่งกลับมาจากเขาใหญ่..
หนุกหนานมากๆ
มากกว่าที่คิดจริงๆนะ
ไปกันครอบครัวใหญ่
ประมาณเกือบสามสิบคนได้นะ
รถ 7 คัน
ขับตามๆกันไป
ภาพประมาณวันอั๊สตกรอบ
แล้วมีขบวนรถยาวๆพากลับบ้านไง
อิอิ
รู้สึกใกล้ชิดกับครอบครัวที่น่ารักนี้มากขึ้นอีกนิด
กับน้องๆคนไหนที่ไม่ค่อยได้คุย
คราวนี้ได้คุยด้วยแหละ
ดีใจจัง
ไปขี่รถ ATV มันส์หยดติ๋ง!
อารมณ์มอไซค์วิบากๆ
ฝุ่นฟุ้งเต็มเลย
เร่งเตรื่องที หืมม
ขอบอกว่าสะใจสุดๆ
แล้วก็กินๆๆๆ
นี่แหละที่ชอบล่ะ
ฮ่าๆๆ
ไปกันเยอะๆแล้วได้กินหลายอย่างหน่อย
ไปน้อยๆได้กินไม่กี่อย่างไม่หนุกๆ
^_^
รู้สึกเรื่องกินนี่จะเรื่องใหญ่นะเนี่ย อิอิ
จำได้ว่าตั้งแต่ไปจนกลับ แทบจะไม่ได้หยุดเคี้ยวเลยนะ
คือ ถ้าหยุดก็หลับไง ตรงคอนเซปมากก หุหุหุ
แต่โชคดีที่กิจกรรมทำเยอะมาก
มันคงเผาผลาญหมดอะนะ..หวังว่าๆ
อิอิ
ไปไหว้พระด้วยนะ
เดินขึ้นเขาประมาณครึ่งลูก
ตอนนี้ยังปวดน่องตุบตุบอยู่เลย
แต่เป็นอะไรที่สวยมากมาย
ประทับใจจริงๆนะ
เค้าเรียกว่าคุ้มเหนื่อย..
^_^
ที่พักก็สวยมากๆ
พักเป็นรีสอร์ท ครอบครัวละหลังๆ
แยกย้ายกันไปจัดการห้องหับ
แล้วก็ไปส่องสัตว์ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
ขนาดมืดๆยังรู้สึกว่าป่านี้สวยจัง
อิจฉาพี่น้องสัตว์ที่ได้อยู่ที่นี่
หุหุ
อากาศหนาวมาก
เหมือนอยู่ญี่ปุ่นเลย ฮ่าๆ
เดาว่าคงเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยมั้ง
เพราะว่า พระจันทร์สวยมาก..สวยมากๆ
สรุปแล้วส่องสัตว์เห็นกวางหลายตัว
เห็นแต่กวางนะ ฮ่าๆๆ
แต่คนอื่นที่เคยมาบอกว่าปกติมีสัตว์เยอะชนิดกว่านี้
พอดีวันนี้คนมาเที่ยวเยอะมั้ง
แต่เยอะจริงๆ เพราะมองไปข้างหลัง รถนี่แบบ ติดเลยอะ
นึกถึงหนังเรื่อง Deep Impact
ที่เค้าขับรถเตรียมหนีน้ำกันอะ
ชอบๆ ชิวๆ
เห็นแบบนี้เลยอยากไปดูป่าคิงคองมั่ง
หืมมม อิอิ
...........
วันสองวันนี้แอบมีปัญหากับเพื่อนเลิฟแก๊งซวดๆ
แต่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
ขอบคุณมากๆเลยนะ
รักกันๆๆ
^_^
...........
พี่แอ๋มจ๋า
ขอบคุณอีกครั้งสำหรับเพลง อิอิ
...........
พี่เอ รองเท้าน่าฮักมาก
เอาไปใส่ที่เขาใหญ่ด้วยเนี่ย
น้องชมพูแปร๊ดดได้ไปเที่ยวด้วยย ฮิ้วว!
^_^
..........
สุดท้ายก็บอกที่อยู่เราจนได้
ช่วยไม่ได้ย่ะ!
อิอิ
ขอบคุณหลายยยๆๆ
.........
ขอบคุณมากเลยนะ
ที่ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความอดทน..
..
ขอบคุณมากๆ
ที่ยืนยันว่าเป็นการเข้าใจ
และสิ่งที่เรากังวลมันจะไม่เกิดขึ้น..
..
ขอบคุณจริงๆ
ที่ยังน่ารักกับเราเสมอ
ถึงเราจะนู่นนี่นั่น ออลเดอะ ไทม์
..
แต่ว่าเธอก็ยังเป็นเธอ..
ที่ในใจ..ยังให้อภัย
..
ขอบคุณมากๆเลยค่า..แบบนี้อ้า!
คิดนานปะเนี่ย!
ไม่เห็นจะตลกเลย..
รมเสียน่ะ!
ฮ่าๆๆ
^_^ January 04 --เพลงพิเศษ--คิวขอโทษที่นอนดึกนะ!!
เพราะว่าวันนี้ดันกินชาเย็นเข้าไป
คงจะอีกซักพักถึงง่วง..T_T
วันนี้ได้ความรู้ใหม่ว่า..
- แม่ยุ้ยชื่อเหมือนอาจารย์ภาษาไทยของเรา
- มีหมอดูลายเท้าของจริง
- บางครั้งแค่บอกตัวเองว่า "ช่างมัน!!!" ทำให้สบายใจขึ้นเยอะเลย
- ตอนนี้เรากำลังติดคำว่า"แบบเนี้ย" แม้กระทั่งในความคิดที่พูดกะตัวเองยังมีคำนี้โผล่ไปมา..
- คิวมีสุดที่รัก..รักที่สุด ชื่อท้องฟ้า(พราว) แอบเห็นในบล๊อกคิวแบบเนี้ย แต่เค้ามีพระจันทร์แล้วนะ!!
- แฟนเนะเป็นไฮโซดาวรุ่งน่าจับตามอง
- ถ้าไม่มีใครปิดทองหลังพระ แล้วทองจะเต็มองค์พระได้ยังไง..
- ชาติที่แล้วเราเป็นยังไงให้ดูที่เรา"เป็น"วันนี้
ชาติหน้าเราจะเป็นยังไงก็ให้ดูสิ่งที่เรา"ทำ"วันนี้เช่นเดียวกัน
เพราะงั้น "ทำวันนี้ให้ดีที่สุด" ไม่สาระอย่างที่เคยคิด..
- มีอีกเยอะนะ แต่ตอนนี้คิดไม่ออกแล้วอ่ะ!
..........
หลายๆคนคงจะรู้สึกแปลกๆ..
เอ๊ะ! แต่ละวันอั๊สเขียนอะไรเนี่ย
บ่นๆๆ ใช่อั๊สแน่เหรอ..
อั๊สที่เรารู้จักเป็นแบบนี้น่ะเหรอ?!?
คิดอะไรเยอะๆ
คิดอะไรซ้ำๆ
คิดอะไรมากมาย..
บางคนอาจจะรู้สึกว่าอั๊สไร้สาระ..
ผิดไปจากที่คิดที่หวังไว้..
อั๊สจะทำยังไงดีล่ะคะ..
--หากเธอได้เห็นว่าในบางมุม ฉันดูไม่ดีนัก แล้วเธอยังอยากมีฉันไหม
--หากเธอได้เหนว่าในบางทีก็มีที่หวั่นไหว แล้วเธอจะเกลียด..ไหมเธอ
---เมื่อฉันเองก็เป็นเหมือนคนอื่นทั่วไป..
---ไม่เป็นอย่างเจ้าหญิงในนิยาย..
---จะรักกันเหมือนเดิม หรือเดินจากฉันไป..
---ถ้าฉันบังเอิญไม่เป็นอย่างฝันเธอ..
...
ในบล๊อกนี้..
เป็นอีกแง่มุมนึงของอั๊ส..ที่หลายๆคนอาจยังไม่เคยรู้จัก
อั๊สจึงรู้สึกดีมากที่ทุกคนได้เข้ามาอ่านกัน..
เพื่อหวังว่า เราจะรู้จักกันมากขึ้น..
อย่าเพิ่งเบื่อในความเป็นอั๊สเลยนะคะ..
อั๊สยังต้องการกำลังใจจากทุกคน..
อั๊สยังไม่เข้มแข็งถึงขนาดที่จะอยู่บนโลกนี้คนเดียวได้..
และอั๊สก็อยู่ไม่ได้ ถ้าคนที่อั๊สรัก จะรักอั๊สที่อยู่ในจอทีวีแบบนั้น..
ขอบคุณมากจริงๆเลยนะคะ
ที่ยังเอ็นดู รัก ให้อภัย และเข้าใจความเป็นอั๊สเสมอ..
ขอบคุณจริงๆค่ะ
ขอบคุณแบบเนี้ยยย!!
^_^
.........
ปล๑. ทีแรกว่าจะร้องเพลง ทาทาซองส์ฟอร์ยู ในงานที่ฟิวเจอร์แล้ว แต่ไม่มากันอ่า..T_T
ปล๒. ขอบอกว่าดีใจมากที่เจอพี่รี่ พี่ภัทร พี่เม ที่นั่น .. ขอบคุณมากๆเลยนะคะ คุกกี้ลำขนาดเจ้า!! ร้ากกกจังเลยย
ปล๓. ทำไงดีเนี่ย พรุ่งนี้ตื่นไหวเหรออ
ปล๔. พี่แอ๋มขอบคุณมากๆนะคะสำหรับเพลง อิอิ
ปล๕. วันนี้เรารั่วอีกรึเปล่ายุ้ย? ลูกสาวคุณพันธ์ทิพาทำเราเสียเซ้วอะ
ปล๖. ได้ไปเรียนซะที งานยังเสร็จไม่ครบเลย เหอๆ
ปล๗. ดีจังที่วันนี้คิวนอนเร็ว..แปลกมากกกกกก! อ่อ..คนอินเลิฟๆๆ ปล่อยเค้าไปๆๆ
ปล๘. ชอบเพลงนี้มาก เพราะสุดๆ..แบบเนี้ยย!
ปล๙. จิ๋ว นิว ไอเลิฟยู ๕๕๕
ปล๑๐. วันนี้กินเยอะเหมือนกันนะเนี่ย..
ปล๑๑. เราไม่ถูกกับโทร่าจริงๆด้วยล่ะ..
ปล๑๒. เราชอบเลขไทยล่ะ ถึงจะเขียนยากก็เหอะ..
ปล๑๓. เริ่มไร้สาระแล้ว..
ปล๑๔. ไปนอนดีกว่า..
ปล๑๕. โชคดีนะทุกคน ขอให้มีความสุขกับทุกๆอย่าง บางครั้งการพ่ายแพ้ อาจเป็นชัยชนะที่ดีที่สุด..จำไว้นะ!
ปล๑๖. เห็น ปล๑๕ แล้วนึกถึง กย๑๕ เหอๆ
ปล๑๗. วันนี้ยิ้มคนเดียวหลายครั้งเค้าเรียกว่าแฮปปี้ หรือเครซี่..!?!
ปล๑๘. ทำคนดีทางเพศเส็ดแล้ว และคุณนายบอกว่าไม่มีเข็มขัดให้เอาเสื้อคลุมไปด้วย..
ปล๑๙. อยากไปสวนลุม..
ปล๒๐. ไม่อยากกินศพสัตว์แล้ว กินแต่ปลาแล้วกัน เด๋วจะเป็นคนเฉยชาเกินไป(เค้าบอกว่าถ้าไม่กินเนื้อสัตว์เลยจะไม่มีอารมณ์ เด๋วทำงานไม่ได้..แบบนี้!)
ปล๒๑. เลขเด็ดส่วนตัว..หุหุหุ
........
ไปบ้านเด็กอ่อนปากเกร็ดมา..
เห็นเด็กนอนในเตียงเด็ก
เรียงเป็นตับ เกินสี่สิบเตียง
พี่เลี้ยงสองคน..
แง แง แง..
พ่อ แม่ฉันอยู่ที่ไหน..
แง แง แง..
ความรัก คืออะไร หนูไม่เคยรู้จัก..
แง แง แง..
...
แง แง แง..
...
ขอบคุณพ่อ และแม่ของฉัน
ที่ให้ความอบอุ่นกับฉันเสมอ..
ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีครอบครัว..
ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่า .. รัก ..
ขอบคุณ..ขอบคุณจริงๆค่ะ
..
ใครไม่ยอมรักแม่
ไม่ยอมเข้าใจแม่
เด๋วจะโดน
ฮ่าๆๆ
ไปนอนล่ะ
บายๆๆ
 December 28 -- HapiNe$s --อยู่ดีๆก็มีคำถามมาถึงหูว่า..
"ถามจริงๆเหอะ..มีความสุขมั้ย"
....
"มีสิ..ทำไมจะไม่มีล่ะ"
นี่คือประโยคที่ตอบไปอย่างไม่ต้องคิด..
....
มันก็เลยทำให้กลับมานั่งนึกว่า..
ฉันดูไม่มีความสุขเหรอ..
....
ได้ยินคำถามนี้..
หลังจากได้รับการเชิญชวนจากครูอนุบาลที่น่ารักท่านหนึ่ง
ให้ร้องเพลงให้น้องอนุบาลที่รอผู้ปกครองมารับกลับบ้าน
พร้อมแนะนำว่านี่ไง คือ พี่อั๊ส เดอะสตาร์..
^_^
...
เด็กตัวน้อยๆบางคนก็ส่ายหัวอย่าง งงๆ ว่า นี่ใครเนี่ย?!?
บางคนก็พยักหน้ายิ้มแย้มร้องเพลงตาม
เด็กๆร้องตามผิดบ้างถูกบ้าง..
แต่..
"ขอบอกว่านั่นเป็นภาพที่น่ารักมากภาพหนึ่งในชีวิตของฉันเลย"
..
แล้วอะไรล่ะที่ไม่ใช่ความสุข..
..
ยอมรับว่าในทีแรกที่ถูกเรียก..
มันออกจะกึ่งชวนกึ่งบังคับนิดๆ
เพราะในใจก็คิด เด็กๆไม่น่าจะเล่นด้วยแน่เลย คงอยากกลับบ้านกันแล้ว
บวกกับเห็นเพื่อนๆน่าจะเกินสิบ ยืนรอเพื่อจะไปกินข้าวกัน
ก็เลยบ่ายเบี่ยงด้วยความลังเล และเกรงใจเพื่อนๆ..
แต่สุดท้ายคุณครูหลายท่านมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้ม..
ฉันจึงไม่ลังเลใจอีก
คว้าไมโครโฟนมาแล้วอ้าปากร้องเพลง..
..
ในเมื่อฉันเห็นแล้วว่ามีใครซักคนพร้อมที่จะรับความสุขจากฉัน
ฉันก็ยินดีที่จะมอบความสุขของฉันให้ทันทีโดยไม่ต้องคิด..
..
ฉันรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของฉัน
ฉันรู้ว่ามันเป็นอาชีพของฉัน
....
แต่ฉันกลับมีความสุขเหลือเกิน
แค่ใครสักคนเรียกชื่อฉันแล้วยิ้มได้
นั่นก็เพียงพอ..
เพราะนั่นก็คือฉันมีโอกาสได้ให้ความสุขกับเค้าแล้วจริงๆ..
...
ฉันมีวันนี้ มีวันที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอด..เพราะกำลังใจจากทุกคน
ฉันเคยเหนื่อย..
เคยล้มลุกคลุกคลานไม่รู้เท่าไหร่..
ทุกคนทำให้ฉันยืนขึ้นมา และพร้อมที่จะก้าวต่อไป..
....
ทุกวันนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..
ทุกอย่างทำให้ฉันยังยืนยันว่า..
ฉันอยากจะตอบแทนน้ำใจที่มีคุณค่าเหลือเกินของทุกคน..
..ด้วยความสุขทั้งหมดที่ฉันมี..
...
ชีวิตของฉันต้องการเพียงเท่านี้
และนี่แหละ คือ"ความสุข" ของฉัน..
^_^
ขอบคุณมากมายจากใจจริง..
.........
ปอ.ลอ.
คนที่เคยเจ็บปวดจากความรัก
คงไม่ใช่เรื่องผิด ถ้าจะเผื่อใจและใช้สมองมากขึ้น..
รักตัวเองให้มากกว่าคนอื่น
รักอย่างรู้ตัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น..
...
เหมือนรู้นะ..
แล้วฉันรู้รึเปล่า..
แล้วเธอล่ะรู้มั้ย..
...
ความสุขที่เรามีอยู่ทุกวันนี้
เหมือนค่อยๆเทน้ำใส่แก้ว
ไม่ว่ามันจะเต็มหรือไม่เต็ม
แต่ถ้าวันนึงใครเผลอไปทำมันแตก..
ฉันรู้ว่ามันคงจะ..
"เพล้ง!"
...
....
..ไม่เหลืออะไรเลย..
.......
ฉันได้แต่บอกเธอว่าอย่ากลัว
แต่ฉันเอง..กลับกลัวมากขึ้นจนใจหาย
.......
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าควรจะทำอะไรต่อจากนี้
เพื่อรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดไว้
...
ฉันไม่รู้จะเป็นอย่างไร
--ถ้าฉันไม่มีเธอ--
...
ยิ้มๆ
อิอิ
^_^
.......
--SpecialZone--อิอิ
เมื่อวานไปสยามมาล่ะ
ไปกินกล้วยๆ กะคิว กะเบล กะจุ๊บ
แวบบบเดียวเอง ก็กลับบ้าน..
การบ้านยังเหลืออีกกองพะเนิน
ปั่นเข้าไปๆๆ
น้ำหนักเริ่มลดแล้วล่ะ
โย่ๆๆ
ได้อ่านคอลัมนึงในแฮมเบอร์เกอร์ ฉบับทีวีแชปมเปี้ยนมั้ง
ชื่อคอลัมประมาณว่า เป็นนักร้องไม่ง่ายอย่างที่คิด หรืออะไรซักอย่าง
อ่านแล้วตะหงิดๆ
เค้าพูดถึงรายการเรียลลิตี้ อารมณ์นักล่าฝันๆ
เค้าไม่เข้าใจพวกเราเลยจริงๆ
ป่าวอยากดังซะหน่อยนะ!
....
แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าฉันรักการร้องเพลง
แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าฉันจริงใจกับความฝัน
แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าฉันเด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึงก็พร้อมที่จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด..!
..
ความสำเร็จ คืออะไร มีใครที่ไหนบอกได้มั่ง!
ถ้าความสำเร็จ คือการได้เป็นนักร้อง ฉันก็ได้เป็นแล้วนี่..
ทุกคนรู้จัก อ่อ..อั๊สเดอะสตาร์ที่ร้องเพลงๆอะเหรอ
แล้วมันไม่สำเร็จตรงไหน!
..
ฝันอยากจะเป็นนักร้อง..
พอได้ออกเทป..
ก็ฝันว่ายอดเทปจะทะลุล้านตลับ..
แล้วก็ฝันว่าจะเป็นซุปเปอร์สตาร์..
จากนั้นก็หวังว่าจะโกอินเตอร์..
แล้วก็อยากลงสมัคร สส. ..
แล้วก็..แล้วก็..แล้วก็..
ไม่จบไม่สิ้น..
...
ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว
อยากจะถามซักคำว่าความสำเร็จมันอยู่ตรงไหน
ได้เป็นเจ้าของโลกเหรอ..!?!
.......
รู้มั้ย..
ว่าความสำเร็จมันอยู่ที่ใจ..
ใจเราเห็นว่า"พอ"ตรงไหน
นั่นแหละ คือ เราสำเร็จแล้ว
..
ความพอใจ คือ ความสุขสำเร็จรูป
ที่ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล
ไม่ต้องเติมน้ำร้อนใส่ให้วุ่นวาย
แค่..
พอใจกับสิ่งที่มี และพอใจกับสิ่งที่เป็น
......
พอใจ แต่อย่าลืมมองให้ไกล..
มองให้ไกล แต่ไม่ใช่ไขว่คว้า..
..
มีเท่าไหร่ ..ใช้เท่านั้น
มีเท่าไหร่ ..ให้เท่านั้น
........
รักใครก็แค่พอใจ..
พอใจที่ได้ให้..
ให้อย่างมีความสุข..
...
จบข่าว!
...
ปล2. สำเร็จแล้ว อย่าลืมตอบแทนบุญคุณคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือเรานะจ๊ะ
^_^
วันนี้ยาวชะมัดเลยแฮะ
อ่านมาถึงนี่ได้
ยกใจให้ไปเลยยย!
หุหุหุ
^_^
อย่าเพิ่งเบื่อน้า
ไม่ยาวทุกวันหรอก..หรือทุกวันหว่า?!?
555
take care kub!
บายจ้า
December 22 แด่..ลาน้อยสุดที่รักของฉันฉันรู้ว่าเธอผิดหวัง..
เธอคงจะเหนื่อยมากซินะกับสิ่งที่ได้เจอ..
รู้มั้ย..ฉันสงสารเธอจนจับใจ
แต่ลึกๆแล้ว ฉันรู้สึกโกรธ
โกรธจริงๆ..
ฉันไม่ได้โกรธเค้าคนนั้นที่ทำร้ายเธอ..
แต่ฉันโกรธเธอ..สุพิชา!
..........
เธอคือ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง
เธอคือ นักคำนวนมือหนึ่ง
เธอคือ นักเปียโนผู้น่ารัก
เธอคือ ประธานสีม่วงคนเก่งที่คุมคนได้เป็นร้อยๆ
เธอคือ คนที่มีครอบครัวอบอุ่นน่ารักเป็นที่สุด
เธอคือ ผู้หญิงที่ใครใครก็เอื้อมไม่ถึง
เธอคือ คนที่คนอีกมากมายอยากเป็นอย่างเธอในซักวัน..
..........
แต่..
วันนี้เธอกำลังนั่งทำร้ายตัวเอง
เพราะใครที่ไหนก็ไม่รู้..
เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนคนนั้นในอดีตเป็นยังไง
เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนคนนั้นในอนาคตจะเป็นยังไง
เธอรู้จักแต่ปัจจุบันของเค้า ซึ่งใช่อย่างที่เธอเห็นรึเปล่าก็ยังไม่รู้..
สิ่งดีดีที่เธอพร่ำเก็บเกี่ยวมาเกือบจะครึ่งชีวิต
มันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ..
..........
ฉันดีใจที่เธอได้รู้จักความเจ็บปวดจากความรัก..
เพราะฉันรู้ว่ามันจะทำให้เธอโตขึ้น..
เข้าใจโลกที่น่ากลัวนี้มากขึ้น..
รู้จักเลือกอะไรใหม่ๆให้ชีวิตที่จะไม่ทำให้เจ็บปวดซ้ำๆ..
และฉันก็รู้ว่าเธอฉลาดพอที่จะเห็นคุณค่าที่มีอยู่มากมายเหลือเกินในตัวเอง..
ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่แบบนี้แน่นอนจ๊ะ..สุดที่รักของฉัน
..........
ความเจ็บปวดที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้..
มันโทษใครไม่ได้..
เพราะมันอยู่ที่เรา..
รู้สึกเอง ก็ต้องช้ำเอง..
...........
จริงอยู่..
ว่าบางครั้งเค้าอาจจะทำเหมือนรักเรา..
ให้ความหวัง..ให้ความรัก..
จนทำให้เราสุขจนล้นใจ..
แต่อยู่ๆก็ทิ้งไป หายไป..
รู้มั้ย..ไม่ใช่ความผิดของเค้า..
มันอยู่ที่เราตั้งแต่แรก..
ที่ไปรับรักนั้นมา รับหวังนั้นมา..
ไปรับหินกรวดแหลมคมจากเค้ามา..
รักใครไม่ใช่เรื่องผิด..
แต่เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกว่ามือเราเริ่มเจ็บ..
เราก็ควรจะรู้สึกได้แล้ว ว่ามันต้อง "หยุด"..
ทุกวันนี้เธอกำลังกำหินนั้นจนแน่น..
แน่นจนเจ็บเหลือเกิน..
เจ็บมาถึงหัวใจ..
เจ็บจนน้ำตาไหลไม่หยุด..
เจ็บจนกินอะไรไม่ได้..
เจ็บจนหลับตาไม่ลงเพราะภาพเก่าๆ..
เจ็บจนไม่อยากจะลืมตามาเจอวันใหม่..
เจ็บจนเหมือนจะทนไม่ได้..
เจ็บจนหัวใจที่เคยแข็งแกร่งแทบจะหมดเรี่ยวแรง..
..........
แต่เธอรู้มั้ย..ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไร
ถึงเลือดจะไหลจนหมดร่างกายที่บอบบาง..
เค้าคนนั้นก็ไม่มีทางหันมาสนใจ..
ถึงเราจะร้องไห้จนทั้งตัวสั่นเทา..
เค้าคนนั้นก็ไม่มีทางหันมารักอย่างที่เราหวัง..
..........
ตอนนี้มือเธอกำลังเป็นแผล..
เลือดมันกำลังไหลออกมา..
เจ็บรึเปล่า..
เจ็บใช่มั้ย..
ถ้าเจ็บ..ก็หยุดเถอะนะ..
ค่อยๆคลายมือนั้นออก..
ปล่อยให้หินนั่นร่วงลงไปเสียที..
ฉันรู้..
ว่ามันทรมานเหลือเกินที่จะทิ้งมันไป
อดทนนะ..อดทนไว้..
แล้วเธอจะผ่านมันไปได้..
เชื่อฉันสักครั้ง..
.........
ฉันก็เคยกำหินนั่นมาก่อน..
ฉันก็เคยมีบาดแผลลึกบนฝ่ามือนี้..
กว่าจะปล่อยให้หินออกไปจากมือได้
เสียน้ำตาไปไม่รู้เท่าไหร่..
ได้แต่นั่งมองแผลในมือ..
หวังไปลมๆแล้งๆว่าเค้าอาจจะกลับมา..
กว่าจะรู้ว่ามันภาพลวงตาทั้งนั้น..
ก็ใช้เวลาไปมาก..มากเกินไป..
จนข้างในเริ่มช้ำ..
มันก็ถึงเวลาที่ต้องหยุดเสียที..
........
ฉันจึงค่อยๆเริ่มเรียนรู้ทุกอย่างที่ผ่านมา..
ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น..
อะไรที่ทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้..
ฉันรออะไร..
ฉันทำอะไร..
.........
คิดจนได้ข้อสรุปง่ายๆ..
ความเจ็บปวดนั่น เป็นเพราะตัวฉันเองทั้งหมดเลย..
ฉันเป็นคนลงมือทำร้ายตัวเองตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา..
...
.........
จนวันนี้แผลของฉันเริ่มตกสะเก็ด..
อาจจะมีบ้างที่เผลอไปโดนจนเลือดซึม..
แต่ฉันเชื่อว่า..
วันนึง..
มันจะค่อยๆกลายเป็นแผลเป็น..
ที่เมื่อเราเห็นมัน เราก็จะระลึกถึงมันได้..
แต่เราก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก..
.........
เธอจ๋า..เธอสุดที่รักของฉัน
ฉันอยากให้เธอผ่านวันนี้ไปให้ได้..
ให้เธอรู้ไว้เสมอว่าวันพรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้แน่..
เลิกให้ความสนใจความคิดบ้าๆนั่น..
มองดูคนรอบข้างที่รักเธอยิ่งกว่าอะไร..
เพราะถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา..
จำไว้ว่าคนที่จะเสียใจ คือ "ครอบครัวที่น่ารักของเธอ"..
และ"พวกเรา"นะ..
--ไม่ใช่"เค้า"--
ยังมีความทุกข์และปัญหาอีกมากมายรอเธออยู่ข้างหน้า..
เธอต้องสู้นะ อย่าแค่มองเห็นมันแล้วร้องไห้แบบนี้อีก..
........
ความผูกพัน...ที่เกิดขึ้นตรงนี้..
รู้สึกดีดี...ที่เรามีให้กัน..
เธอและฉันก้าวเดินไปทุกวัน สู่ความฝันที่เราต้องการไป..
หากวันใดที่เราต้อง "พ่ายแพ้" มี "มิตรแท้" ที่ยืนเคียงข้างเรา..
จะไม่ทิ้งปล่อยเราให้เงียบเหงา แม้ว่าเราห่างกันสุดสายตา..
ถึงแม้ว่าเราต้องห่างกัน ถึงแม้ว่าเราต้องห่างไกล..
--แต่มิตรแท้ยังคอยอยู่ที่เดิม--
จะห่างกันแค่ไหน..พวกเราไม่ทอดทิ้ง อยู่ตรงนี้คอยเป็นกำลังใจ..
จะมีเราคอยเดินเคียงข้างไป..
แม้ทางไกลเพียงใด..จะอยู่ข้างเธอ
--และจะยังคงมีเรา..ตลอดไป--
........
อย่างน้อยจำเพลงนี้เอาไว้นะ..
ฮัมมัน..ร้องมันทุกครั้งที่เธอเสียใจ..
เพราะมันจะทำให้เธอรู้ว่า..
ยังมีใครอีกหลายคน..
--เห็นคุณค่าในตัวเธอและรักเธอมากเหลือเกิน--
.........
รักมากมายจ๊ะ..
ลาน้อยของฉัน..
 ..........
ปล.ขอให้มีความสุขกับ STAT นะคะคุณ..!
เกทเอๆ .. บีก็ได้เอ้า!
อิอิ
December 19 " CHANGE "--สิ่งที่เปลี่ยนแปลง--
>>วันนั้น..
ทุกคืนก่อนนอน..
"ทิกเกอร์อยู่ไหนเนี่ย?!?"
"พี่ต้อม..อั๊สหาไม่เจอ ไม่มีทิกเกอร์จะนอนได้ไงค้า!!"
"พี่น้อยจ๋า..อย่าลืมเอาทิกเกอร์ขึ้นเครื่องไปด้วยน้า!"
ไม่มีคืนไหนเลย..ที่จะนอนได้โดยไม่มีทิกเกอร์..
ทำไมไม่รู้ ไม่รู้ทำไม..
..ในวันที่หนาวเหลือเกินจนเจ็บที่หัวใจ..
ที่ทำได้ก็แค่ปล่อยมือ แล้วมองมันหล่นลงไปนอนบนพื้น..
หวังแค่ให้รู้สึกผ่อนคลาย หายทรมาน..
แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้
ต้องหยิบมันขึ้นมา..
แล้วกอดมันไว้ทั้งน้ำตา..
ทุกวันได้แต่พร่ำคุยกับมัน..
"เป็นไง สบายดีมั้ยวันนี้?"
"มีความสุขล่ะสิ แหมยิ้มไม่หุบเลยน้า..!"
"วันนี้ไปทำงานมาล่ะ เครียดๆไงไม่รู้"
"วันนี้โดนว่ามาอีกแล้ว..ทำไงดี"
...
..แต่ไม่เคยมีเสียงตอบ..
ไม่ว่ามันจะได้ยินเสียงสะอื้น หรือเสียงหัวเราะ..
มันก็ยังไม่เคยคิดที่จะสนใจ..
มอง..
แล้วก็มอง..มาตลอด..
ถึงมันจะมีรอยยิ้มจริงใจให้เราเสมอ..
แต่รอยยิ้มนั้น มันก็มีให้ทุกคนเหมือนๆกัน..
ทุกคนเป็น"เพื่อน"ของมัน..
ทุกคนกอดมันได้..
ทุกคนรักมันได้..
ทุกคนเหมือนจะมีความหมายกับมัน..
ทุกคนเหมือนจะเป็นเจ้าของมันได้..
แต่รู้มั้ย..
"ไม่มี" ใครในโลกนี้ ที่เป็นเจ้าของมันได้--จริงๆ--หรอก..
ถึงเราจะร้องไห้คร่ำครวญจนไม่เหลือเรี่ยวแรง..
"สิ่งที่เป็นไปไม่ได้"..
มันคงเปลี่ยนเป็น"สิ่งที่เป็นไปได้" ไม่ได้หรอก..
>>วันนี้
เริ่มเข้าใจคำว่า..
..."เสียเวลา" ...
..."พอกันที"...
..."ทนเพื่ออะไร"...
...
ไม่มีทิกเกอร์แล้ว..
ไม่จำเป็นอีกแล้ว..
มัวลืมไปว่านอนกอดตัวเองมา 19 ปี..
เราก็มีความสุข และหลับฝันดีมาได้ตั้งนาน..
ปล่อยให้มันนั่งดูเรานอนอยู่ที่หัวเตียงเฉยๆอย่างที่มันชอบ..
ปล่อยให้มันยิ้มให้ทุกคนอย่างมีความสุข..
ปล่อยให้มันเป็นไป อย่างที่มันควรจะเป็น..
ความกังวลเริ่มหมดไป..
ยิ้มได้อย่างเต็มที่..
ขอบคุณมากนะ "ความเปลี่ยนแปลง" ที่ทำให้ฉัน--คนเดิม--กลับมา..
แต่ที่ต้องขอบคุณมากกว่า คือ "สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง"..
-ครอบครัวอั๊สคลับ ที่ยังคงความน่ารัก และความจริงใจให้สาวน้อยที่เต็มไปด้วยความฝันคนนี้
ทุกครั้งที่ได้เข้าห้องแชท ถึงคนนั่งหน้าคอมจะน้ำตาหยดแหมะๆ แต่แน่นอนว่าเมื่อเจอทุกคนแล้วรอยยิ้มแวะมาตั้งแต่เมื่อไหร่..ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ กล่าวคำรำลาทีไร ความตื้นตันมันพาให้น้ำตารื้นทุกที..ขอบคุณมากๆจริงๆนะคะที่ทำให้ฝ่าฟันทุกอย่างมาได้ วันนี้อั๊สเข้มแข็งขึ้นมากแล้ว ตอนนี้อั๊สพร้อมจะเป็นกำลังใจให้ทุกคนแทนแล้วค่ะ อิอิ^_^
-ครอบครัวซินเดอเรลล่า ที่ยอมให้เราเป็นลูกสาวแม่เลี้ยงใจร้าย ขอบคุณที่ให้กำลังใจ และรับฟังเราเสมอ ทุกครั้งที่เราไม่มีใครก็จะมาอยู่ข้างๆเราอย่างรวดเร็ว เป็นแมวที่วิ่งเร็วชะมัด อิอิ ขอบคุณมากมายนะคะ
-แก๊งวินนี่เดอะพูห์ เพื่อนรักทั้งสามคนที่น่ารักกับเราเสมอ ตั้งแต่ใส่ชุดนักเรียนสีเขียวประหลาดๆ เปิดดิกชันนารี่จนมือไวเป็นลิง ร้องไห้ด้วยกัน กินข้าวด้วยกันจนเกินร้อยหม้อ รักกันตั้งแต่เมื่อไหร่เราไม่รู้หรอก รู้แต่วันนี้รัก..รักมาก ขอบคุณจริงๆจ๊ะ^_^
-ผู้ใหญ่ ขอบคุณที่อยู่ข้างเรา เหมือนที่เราบอกเสมอ ขอบคุณที่ฟังคำว่า "ช่วยด้วย..มารับที!!" ของเราเป็นหนที่ร้อย ก็ไม่เคยรำคาญซักที รักนะ..แต่ไม่แสดงออก ฮ่าๆๆๆ ขำอะ ประโยคนี้..
-กิ๊ฟท์จ๋า.. รักน้าตัวเองงง!! ขอบคุณเลคเชอร์ทั้งหมด ขอบคุณความน่ารักทั้งหมด ขอบคุณความใส่ใจทั้งหมด ขอบคุณจริงๆ อยากให้มีความสุขกับความรักซักที สู้เค้าๆๆ รักจ๊ะ
-ครอบครัวนี้ที่น่ารักเหลือเกิน ป๊า ม้าที่เข้าใจและรู้จักอั๊สมามากกว่าอายุอั๊สซะอีก อาม่า อากู๋ อาเตี๋ย อาอี๊ อากิ๋ม เฮีย น้อง พี่ต้อม พี่น้อย..ขาดใครไปซักคน อั๊สจะทำยังไงดีคะ.. ขอบคุณความรัก ที่ทำให้อั๊สสดใสได้เสมอ รักที่สุดค่ะ
-ทุกกำลังใจที่ส่งมาให้เสมอ รอยยิ้ม.. สัมผัส .. คำพูด.. ทุกอย่างอั๊สรับรู้ได้ค่ะ ขอบคุณมากๆจากใจจริง^_^
...................
ความเปลี่ยนแปลง..ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันไม่ต้องทนกับสิ่งที่โหดร้ายแบบนั้นอีก..
ความไม่เปลี่ยนแปลง..ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันยืนหยัดอยู่บนโลกนี้ได้อย่างภาคภูมิใจ..
ขอบคุณนะ
ขอบคุณจริงๆ
December 14 #1หืมม..
ตื่นเต้นๆ
หลังจากเม้นท์ของผู้อื่นมานาน
แล้วก็มีสเปซของตัวเองจนได้
แหะๆ
ไม่อยากจะบอกว่าหาทางทำเองเลยนะเนี่ย
พอกลับจากเที่ยวปุ๊บรู้สึกว่าเราน่าจะมีที่ๆเอาไว้บันทึกชีวิตตัวเองบ้าง
เพราะบางทีมานั่งนึกแล้วลืม..
อีกอย่างเราน่าจะจดจะจำเอาไว้ว่าตอนนั้นเราคิดยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดเหมือนๆกัน
หรือว่าพอเวลาผ่านไปเอามาอ่านอีกทีจะได้รู้ว่าที่คิดไปน่ะมันควรหรือไม่ควร
จะได้รู้ว่าชีวิตนี้แอบมีพัฒนาการ อิอิ
บวกกับความขี้เกียจเขียน เพราะลายมือประกวดไม่ไหว
ถึงจะร่ำเรียนเขียน ก.กา มาตั้งแต่มือเท่าฝาหอยก็ตามที
(คือ..เพิ่งเรียนมาเมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง หึๆ)
....
เพิ่งกลับมาจากเที่ยว
อืม..
อย่าเรียกว่าเที่ยวที่กว่า
เอาเป็นว่าเปลี่ยนที่อยู่มาสี่ห้าวัน
เพราะก็ไปอยู่กินแบบคนญี่ปุ่น
ไม่ได้เที่ยวอะไรเป็นพิเศษเลย..
อากาศหนาวมากๆ พูดเป็นควันผุยๆ
หน้าแห้ง ผิวแห้ง ขาดการบำรุง เหอๆ
ลมพัดที ตัวปลิว จะร่วงตกบันได
แต่ให้ความรู้สึกที่ดี..ดีมากๆ
ลองเปลี่ยนบรรยากาศ
เปลี่ยนสิ่งที่เคยเห็นเดิมๆ
ทำให้พอจะลืมเรื่องที่เคยคิดทุกวัน
เคยเห็นทุกวัน
เคยเจ็บปวดทุกวัน
ได้..ได้อย่างดีทีเดียวเลยล่ะ
แต่มันเหมือนหนีเนอะ
เพราะพอกลับมาปุ๊บ..
ทุกอย่างก็เหมือนเดิม..
แต่มันดีขึ้นนะ ดีขึ้นทุกครั้งที่กลับมา..
มันทำให้เราเริ่มเห็นมันในมุมมองใหม่
รู้ว่าเราเป็นใคร
รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
ค้นพบหลายๆอย่างที่อยากรู้แต่ไม่เคยรู้..
เพราะนั่น..เป็นโอกาสที่เราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง
...มากกว่าใช้เพื่อ คนอื่น.. เหมือนที่ผ่านๆมา
เราไม่เคยเชื่อ ไม่เคยเลยจริงๆว่าจะมีใครซักคนในโลกนี้ที่..
เคยชินกับความเจ็บปวด..
แค่ยอมรับ.. ยอมรับว่าเราเจ็บ
ยอมรับว่าเราทุกข์
ยอมรับว่าเราสุข
ยอมรับว่ารู้สึก..
จบเลย..
เพราะเราจะค่อยๆเรียนรู้
และอยู่กับมันได้
เปลี่ยนมันให้เป็นความเข้าใจ
ไม่ใช่..ความเคยชิน
เราเริ่มทำได้แล้ว..
ขอบคุณเวลาที่ทำให้เรามีโอกาสได้คิด..
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนถึงบรรทัดนี้
รัก จากใจจริง
ขอบคุณค่ะ |
|
|
